- تلقیح اسپرم در داخل رحم IUI

 تلقیح اسپرم در داخل رحم) (IUI با استفاده از اسپرم همسر اغلب یک روش درمانی موثر برای باروری می باشد . لازمه IUI آن است که مادر تخمک موثر تولید نموده که با سرعت کافی در لوله های فالوپ حرکت کرده و قابلیت باروری توسط اسپرم را داشته باشد .

IUI گاهی بعنوان (( خط اولیه )) درمان محسوب شده و در همراهی با داروهای محرک تخمک گذاری مثل سیترات کلومیفن و سایر گنادوتروپین ها استفاده می شود .

IUI در شرایط زیر مورد استفاده قرار می گیرند :

-تعداد کم اسپرم

-کم تحرکی اسپرم

-زیاد بودن تعداد اسپرم های غیر طبیعی ( مور فولوژی غیر طبیعی)

-کمی مخاط دهانه رحم که در نتیجه تست پس از مقاربت به اثبات برسد

-وجود آنتی بادی ضد اسپرم در زن یا مرد

-اندو متریوز خفیف یا متوسط

-ناباروری با علت ناشناخته

چنانچه تعداد اسپرم مرد کم باشد ، اسپرم او را می توان جمع کرد ، با شرایط ویژه آ ماده نمود ، شستشوکرده ، تغلیظ نموده ، و درون حفره رحم قرار داد . اسپرم های شستشو نداده را هرگز نباید در درون رحم قرار داد . به دلیل اینکه این نوع اسپرم ها ممکن است موجب واکنش مخرب و کشنده آلرژیک شوند .

مواردی که اختلال فاکتور مردانه متوسط تا شدید باشد ، IVF با ، یا بدون تزریق اسپرم به سیتوپلاسم تخمک را می توان بعنوان اولین روش درمانی مورد استفاده قرارداد . در این موارد در هر سیکل ، میزان موفقیت IVF بیشتر از IUI بوده و اغلب بیماران روش لقاح خارج از رحم IVF را بعنوان بهترین روش درمانی انتخاب می نمایند . روش IUI نسبت به روش IVF ارزانتر است یعنی اغلب بیماران می توانند از عهده هزینه های مالی آن برآیند ، با این وجود از نظر آماری شانس حاملگی در IVF نسبت به IUI به میزا ن معنی داری بیشتر است .

در صورتی که اسپرم مردی خیلی کم باشد ، یا اگر مرد در موقع انزال اسپرمی نداشته باشد ، هنوز می توان از لحاظ ژنتیکی ارتباط پدر به فرزند را با روش هایی مثل لقاح خارج از رحمی همراه با استخراج اسپرم از بیضه ( IVF with PESA) برقرار نمود. دراین چنین شرایطی می توان سلولهای اسپرم را از مجرای تولید مثل مرد بدست آورده و با استفاده از روش تزریق اسپرم به داخل سیتوپلاسم تخمک زن "ICSI" ، تخمک را بارور نمود .

-لقاح خارج از رحمی ( IVF ) و انتقال داخل رحمی جنین ( ET )

لقاح خارج از رحمی برای اولین بار در مشهد در سال ۱۳۷۵ با موفقیت در مرکز ناباروری انجام گرفت. و از آن زمان تا کنون موارد بسیاری انجام شده است.

لقاح خارج از رحمی فرآیندی است که شامل اقدامات پزشکی می باشد که موجب تحریک تکامل ، رشد، و بلوغ تخمک های رها شده از تخمدان ها می شود. وقتی که تخمک ها به حدا کثر رشد و بلوغ رسیدند، ازفولیکولها برداشته شده و در یک مایع مخصوص، یا محیط کشت در آزمایشگاه قرار داده می شوند. تخمک ها سپس در ظروف کشت با اسپرم ترکیب می شوند و رویان ها در یک انکوباتور( که محیط کاملا کنترل شده است و در یک دمای دقیق تنظیم و دارای هوای خالص تهویه شده می باشد) قرار داده می شوند. اخیرا نشان داده شده که استفاده از هوای پاک و تصفیه شده ، میزان موفقیت لقاح خارج از رحمی را افزایش می دهد .

در زمان مناسب رویان از انکوباتور برداشته شده و ترجیحا تحت راهنمایی اولتراسوند ، در رحم قرار داده می شود ، یعنی جایی که رویان می تواند مرحله رشد طبیعی جنینی را در آنجا ادامه دهد . پس از قرار دادن رویان در رحم مادر ( انتقال ) , پروژسترون تزریق می شود تا بدین وسیله از حاملگی حمایت شود . درIVF بیمارانی که لوله های فالوپ آنها آسیب دیده باشد می توانند حامله شوند .

این روش همچنین وسیله مناسبی برای کمک به بیمارانی است که دچار اندو متریوز،ناباروری شدید مرد ، و بسیاری بیماری های دیگری است که موجب عدم حاملگی می شوند .